Artist Statement
Nederlands
De relatie tussen mens, tijd en plaats heeft mij altijd gefascineerd. Eenzelfde geografisch punt kan zee zijn geweest, of land, bebouwing of leegte. Maar wat verdwijnt, lost niet volledig op.
Fysieke omgevingen spelen dan ook een belangrijke rol in mijn werk, maar het gaat mij niet om de landschappen of ruimtes op zichzelf. Mijn werk begint bij het fysieke, een straat, een muur, de horizon, maar reikt verder dan de directe zintuiglijke waarneming, richting het metafysische.
Door onverwachte combinaties te maken zweven mijn beelden tussen realiteit en verbeelding. Plaats, tijd en functie verschuiven; er ontstaat een subtiele dissonant, een vervreemdend effect dat uitnodigt nog eens te kijken.
Ik laat me leiden door herinneringen en waarnemingen. Geen letterlijke reconstructies, maar vertalingen van innerlijke beelden, ontstaan uit persoonlijke ervaringen of die van mensen in mijn directe omgeving.
Mijn beeldtaal leunt op herhaling, leegte en verstilling. Mijn beelden laat ik bewust open. Geen voorgekauwd verhaal, maar een uitnodiging om stil te staan bij wat verdwijnt, wat overblijft, en de betekenis daarvan. Een hapering in tijd.
English
The relationship between people, time and place has always fascinated me. The same geographical point may once have been sea, or land, built space or emptiness. Yet what disappears does not entirely vanish.
Physical environments therefore play an important role in my work, though my interest does not lie in landscapes or spaces as such. My work begins with the physical, a street, a wall, the horizon, but extends beyond direct sensory perception, towards the metaphysical.
Through unexpected combinations, my images hover between reality and imagination. Place, time and function shift; a subtle dissonance emerges, a sense of estrangement that invites a second look.
I am guided by memories and observations. Not literal reconstructions, but translations of inner images, arising from personal experiences or those of people in my immediate surroundings.
My visual language leans on repetition, emptiness and stillness. I deliberately leave my images open. Not a predetermined narrative, but an invitation to pause and reflect on what disappears, what remains, and the meaning of that. A hesitation in time.